ناوه گری

زادگاهم مهد و عشقم ریشه ام """ تا ابد باقیست در اندیشه ام

برچهره ای گل نسیم نوروز خوش است! و

بنام نامی آفریننده ای بهار

برچهره ای گل نسیم نوروز خوش است!

فرا رسیدن سال ۱۳۹۱، رستاخیز طبیعت و عید نوروز بر همه باورمندان این عید باستانی، هموطنان عزیز و هزاره های سراسر جهان مبارکباد.
کاش می شد این شعر مرحوم استاد خلیل الله خلیلی را دیگر هرگز بخاطر نیاوریم که:

گویید به نوروز که امسال نیاید **** در کشور ماتم زده گان ره نگشاید

بلبل به چمن نغمه ی شادی نسراید **** ماتم زده گان را لب پرخنده نشاید !

ادامه نوشته

+ نوشته شده در سه شنبه یکم فروردین ۱۳۹۱ ساعت 14:37 توسط یاسر خرمی |

یاد باد آن روزگاران یاد باد! و

بنام نامی آفریدگار بهار و خالق روز نو

رستاخیز دیگر باره ای طبیعت و نوروز باستانی بر همگان مبارکباد .

یاد باد آن روزگاران یاد باد !

یادش بخیر روزگار کودکی چه زود گذشت و... در روزگار نچندان دور که هنوز زندگی ساده ای روستائی مان ، مال خود مان بود و این گونه همه چیز در زادگاهمان به هم نریخته بود ؛ گردباد زندگی نوین با دستاورد های گوناگونش ساختار حیات ساده ای دهاتی و روستائی مان را در هم نپچیده بود ؛ هنوز صفا و صداقت روستائی خوش نشین خانه ای دلهای پاک و بی آلایش مان بود ؛ هنوز با باورمندی کامل به داشته هایمان ایمان داشتیم و سنت های پدری مان را پاس می داشتیم ؛ هنوز خود را موظف به پاسداشت میراث نیاکان مان می دانستیم ! هنوز ظاهر و باطن مان یکی بود و صاف و صادق هیچ گونه کژی ها را بر نمی تابیدیم !

ادامه نوشته

+ نوشته شده در سه شنبه یکم فروردین ۱۳۹۱ ساعت 13:30 توسط یاسر خرمی |

درباره وبلاگ

سلام دوستان خوب ، به خانه ای مجازی ام خوش آمدید ! مدت ها بود که دوست داشتم در جهان مجازی جای برای نبشته هایم دست و پا کنم ، حال خوشحالم که به جمع قلم بدستان مجازی پیوسته ام ! نام وبلاگم را از نام زادگاهم ((ناوه گری)) که خیلی دوست اش دارم وام گرفته ام ! گری همانگونه که نام یکی از فرزندان جاغوری است هم اکنون نام یکی از ناوه های پر نفوس جاغوری نیز است که از قدیم به ناوه گری مشهور بوده است . گرچه در مورد خود نوشتن کاری سخت و دشوار است ، ولی از طرفی ادب و اخلاق ایجاب میکند که به جای خزیدن در لاک نام مستعار ،خودم را آن گونه که بوده و هستم برای دوستان معرفی کنم ، زیرا شناخت ،اعتماد زاست و اعتماد استحکام بخش دوستی ها !! :
مصطفی خرّمی داوودی متولد 1346 خورشیدی در قریه گردن داوود – ناوه گری – جاغوری ؛ فردی از نسل سوخته ای دوران آشوب ، کشتار ، ناامنی و از عصر جهاد و هجرت و... ! متعلم صنف پنجم مکتب متوسطه داوود و زیرک بودم که اخوانی های( مجاهدین) ریشمه به پشت و تفنگ سُربی بردوش و... از راه رسیدند ؛ حضور تازه وارد ها تعطیلی مکتب ، فرار معلمین و خوشحالی ما بچه ها را در پی داشت ! در سال 1359 با سر تراشیده و عمامة مدراسی به رنگ آب و آسمان ، به مدرسه علمیه اوتقول اعزام شدم ؛ در بهار سال بعد راه هجرت را در پیش گرفته و عازم کویته بلوچستان شدم مدتی را به همراه پدرم الحاج خرّمی در دفتر شورای اتفاق به سر بردم سرانجام از نخستین ساکنان مدرسه علمیه امام صادق (ع) گردیدم ، پس از سه ماه تمرین زبان اردو و خوانش کتاب های کلاس چهارم پاکستانی نزد باجی عقیله ( معلمه) ، شامل « قائد آباد پرائمری سکول» گردیده و در کنار درس های ضَرَبَ زیدٌ مدرسه ، در جماعت ( صنف یا کلاس) پنجم ابتدائی نیز درس میخواندم ، در پایان سال تحصیلی با اخذ سدفیکیت ( پارچه یا کارنامه) پایان دوره ابتدائی برای ورود بدوره « هائی سکول » ( متوسطه یا راهنمائی ) آماده میشدم که پی آمد درگیری های تنظیم نسل نو با دیگر گروه ها در جاغوری ، دامنگیر بنده هم شد ناچار به ترک کویته شده عازم ایران گردیدم .
پس از ورود به ایران در سال 1362و در پی سرگردانی بسیار در حوزه علمیه اصفهان شامل گردیده ، پس از تکمیل ادبیات به فراگیری دیگر علوم اسلامی همچون منطق ، معانی بیان ، اصول و فقه ادامه دادم و در درس های جنبی همچون تفسیر قرآن و نهج البلاغه ، اخلاق اسلامی و... شرکت میکردم . در کنار دروس حوزوی بسیار دوست داشتم که درس کلاسی هم بخوانم اما در آن زمان پذیرش افغانی در مدارس ایرانی ممکن نبود ! اندک اندک به سمت مطالعه آزاد کشیده شدم در این میان آنچه بیشتر مطابق ذوق وسلیقه ام بود کتابهای رمان و داستان بود و نیز در خفا به خوانش آثار دکتر شریعتی روی آوردم چیزی که از طرف سران حوزه بشدّت ممنوع و مردود بوده و عواقب بدی را در پی داشت ، همان کنجکاوی ها قلم را بدستم داد که حداقل قربتاً لسطل آشغال بنویسم ! ثمره ای این تمرین ، ورق پاره های زیادی در قالب داستان ها و قصه های کوتاه بود که هنگام ورود به حوزه علمیه قم در سال 1365 به همراه داشتم ، در آن زمان نه امکان چاپ وجود داشت و نه توان ارائه ای آن نزد کسی و نه جرأت ریختن به سطل آشغال از جانب خودم ! بعد ها در سال 72 وقتی برای تهیه ای کتاب درسی برای مکتب داوود به ایران سفر داشتم ، متوجه شدم که هم اطاقی عزیز آن برگه ها را با کتاب های بجا مانده از من به آقای نان خشکی فروخته است ! پس از کمی دلخوری به این نتیجه رسیدم که دست کم اینقدر فائده داشته که برای چند شبی نان سنگکی برای آن عزیز شود گرچه خود او هم از این پیش آمد از خودش آزرده دل شده بود .
از سال 1369 وقتی نصف دینم را کامل کردم و به جمع مُعیلان پیوستم مدت هشت سال به اصطلاح ، بینی ام را سیاه نموده و نامم را آهنگر گذاشته بودم و به قول بچه های مکتب شدم « معلم صاحب » !! سکونت در وطن گرچه پی آمد سختی از کاستی تحصیلی را برای من در پی داشت اما بنظرم از بهترین ایام عمرم به شمار میرود زیرا از معدود کسانی بودم که مکتب داوود را پس از انقلاب راه اندازی کردیم ، در بازسازی ساختمان آن که به همت و هدایت الحاج خرّمی و با همکاری روحانیت و مردم داوود در خارج وداخل آغاز شده بود نقش فعال داشته و تلاش بسیار نمودم ، بهر صورت حاصل زحمات ما اکنون لیسه امام مهدی(عج) و مکتب دخترانه فاطمیه (س) است که در آنها صد ها شاگرد دختر و پسر مشغول تحصیل اند و بسیاری از شاگردان همان دوران هم اکنون از دانشگاه ها فارغ گردیده و مشغول کار و خدمت به وطن و مردم خود شده اند.
با آمدن طالبان ، فصلی دیگری از زندگی مردم بیچاره ای آن دیار خونین ، ورق خورد و عواقب آن دامنگیر همه شد که بنده یکی از آنان بودم ، در سال 1375 وقتی طالبان بدروازه های کابل رسیدند ، ناچار بترک وطن شدم اما اینبار با بار سنگینتر از بار پیشین !! در کویته نتوانستم چندان دوام آورم باز راهی ایران شدم و مدتی دنیای کارگری را تجربه کردم ، سر انجام در آزمون ورودی حوزه علمیه قم شرکت نموده و از سال 1377 با اخذ نمرة قبولی وارد حوزه علمیه شدم ، در این بسم الله از سرنو، تاکنون موفق شده ام که در کنار تحصیل علوم اسلامی ، با اخذ دیپلم ادبیات و علوم انسانی دوره های کار شناسی و کارشناسی ارشد تاریخ اسلام را نیز بگذرانم ؛ از پایان نامه ام برای مقطع کارشناسی ارشد در تابستان 1386 دفاع نموده و با کسب نمرة نوزده و بیست وپنج صدم قبول شدم ، یکسال بعد با تلاش بسیار خودم و یاری خداوند بزرگ با شرکت در آزمون ورودی مقطع دکتری نمره ای قبولی را گرفته و هم اکنون دانشجوی دوره دکتری هستم . بیشتر دست نوشته هایم را قصّه ها و داستان های کوتاه ونیز تحقیقات علمی تشکیل میدهد . که امیدوارم توفیق یابم که به مرور آن ها را به نشر بسپارم . بدورد تا درود دیگر . یاحق .

منوی اصلی

صفحه نخست
پست الکترونیک
آرشیو وبلاگ
عناوین مطالب وبلاگ

نوشته های پیشین

بهمن ۱۳۹۲
دی ۱۳۹۲
آذر ۱۳۹۲
آبان ۱۳۹۲
مهر ۱۳۹۲
شهریور ۱۳۹۲
مرداد ۱۳۹۲
تیر ۱۳۹۲
خرداد ۱۳۹۲
اردیبهشت ۱۳۹۲
اسفند ۱۳۹۱
بهمن ۱۳۹۱
دی ۱۳۹۱
آذر ۱۳۹۱
آبان ۱۳۹۱
فروردین ۱۳۹۱
اسفند ۱۳۹۰
دی ۱۳۹۰
آذر ۱۳۹۰
آبان ۱۳۹۰
مهر ۱۳۹۰
شهریور ۱۳۹۰
مرداد ۱۳۹۰
تیر ۱۳۹۰
خرداد ۱۳۹۰
اردیبهشت ۱۳۹۰
فروردین ۱۳۹۰
اسفند ۱۳۸۹
بهمن ۱۳۸۹
دی ۱۳۸۹
آذر ۱۳۸۹
آبان ۱۳۸۹
مهر ۱۳۸۹
شهریور ۱۳۸۹
مرداد ۱۳۸۹
تیر ۱۳۸۹
آرشيو

آرشیو موضوعی

معرفی ناوه گری
معرفی منطقه داوود
اجتماعی
تاریخی
سیاسی
اقتصادی
داستان و شعر
خبر و گزارش

پیوندها

اردوی ملی
دایمیرداد
در آرزوی عدالت
جاغوری یک
امروز و فردا
دختر هزاره
امیدواران (مهدی خرم)
گلهای حسرت (زردادی)
مهاجرین افغانی مقیم تهران
دلنوشته های من (فرشته قاسمی)
بهترین دوران (گل پینپینگ بابا)
عزل نو (شریف سعیدی)